“Al sinds mijn jeugd, was ik creatief met hout, maar zo rond de puberteit verdween dat naar de achtergrond. Zoals velen wist ik totaal niet welke studierichting ik moest kiezen. Uiteindelijk heb ik gekozen om sociaal pedagogisch werk te gaan doen en heb achtien jaar lang met veel plezier gewerkt in de kinderopvang.
Toch had ik altijd het gevoel dat ik iets mistte en probeerde mijn creativiteit te gebruiken om muziek te maken met kinderen. Ik leerde mezelf gitaar spelen en volgde een cursus djembé. Thuis pakte ik mijn kinderhobby op en ging weer aan de slag met hout. Het begon met een tuinbank en uiteindelijk maakte ik ook de tafels voor in de woonkamer.
Zeven jaar lang droomde ik ervan om het roer om te gooien, maar ik had inmiddels twee kinderen en woonden met hen alleen, dus een studie volgen zat er niet in. Op een dag trok ik de stoute schoenen aan en plaatste een oproep inclusief foto’s van werkstukken op Facebook. Al snel werd ik benaderd door een meubelmaker, die me de kans gaf wekelijks een middag mee te draaien. Ik voelde me er als een vis in het water en keek uit naar de middagen werken met mijn handen. Ik was dan weer even kind. Eén met mezelf.
Telkens kwam de gedachte in me op, dat ik beter een andere studie had gekozen. Op een middag struinde ik het internet af en vond een studie meubelmaken voor volwassenen bij het HMC te Rotterdam. Ik besloot er een telefoontje aan te wagen en sprak de studiecoördinator over mijn lang gekoesterde droom. Het was een bijzonder gesprek en ze verwees me door naar het Betsy Perk Opleidingsfonds.
Vanaf dat moment kwam alles in een stroomversnelling. Ik werd door de afdeling Rotterdam van het Betsy Perk Opleidingsfonds uitgenodigd voor een gesprek wat wederom zo bijzonder verliep. Ik voelde me gehoord en kon voor mijn gevoel mijn dromen echt zo goed verwoorden. Nog dezelfde dag kreeg ik te horen dat ik hulp kreeg van de afdeling Rotterdam. Ik kon het wel uitgillen van geluk en dat deed ik dan ook.
13 september was de eerste schooldag. Even leek ik weer twaalf jaar oud. Zoekend naar lokalen, de namen van alle klasgenoten en leraren proberen te onthouden en een behoorlijk grote tas met boeken op de rug. Toch voelde ik me ontzettend gelukkig toen ik aan mijn eerste handschaafwerk mocht beginnen. Een stap naar een nieuwe toekomst. Een toekomst dat me dichter bij mezelf brengt. Eentje waarbij ik dingen mag creëren.
Nu twee maanden later is het soms zoeken naar momenten om te studeren thuis en gaat het schaven eindelijk zonder horten en stoten. Ook mag ik wekelijks kennis maken met een ander beest van een machine. Maar wat voel ik me intens gelukkig elke donderdag in de week, want dát is mijn dag. De dag dat ik mag doen wat ik het allerleukst vind.”
Een geweldig vervolg op het ervaringsverhaal van Sue Ellen:
“Leuk nieuwtje in het kader van mijn carrière. Met mijn huidige papieren en ervaring, heb ik een baan aangeboden gekregen als docent middelbare school profiel ‘bouw, wonen en interieur’. Daarbij krijg ik dan ook mijn hbo-opleiding tot docent. Gek gezegd was dit mijn lange termijnplan, dat nu ineens op mijn pad kwam. Dit biedt me de mogelijkheid om verder door te groeien en ontwikkelen. Allemaal dankzij jullie hulp.”
