We spreken af, onder de Rotterdamse zon, met Carrie Jansen. Ze is onder meer bekend als columniste van het AD. Carrie vertelt aan ons hoe zij het heeft ervaren om als vrouw op te groeien in Rotterdam.
Van wat wij kunnen horen, sluit het Tesselschade Studiefonds aan bij jouw leven. Veel investeren binnen de sociale sector, omdat zij de hulp heel goed kunnen gebruiken. Klopt dit?
‘Jazeker! En altijd inzetten op het hebben van de hoogst mogelijke opleiding. Bij de crisisopvang waar ik werk, is ook altijd iemand twee keer per week aanwezig om taallessen te geven. Op deze manier krijg je, ook ben je er maar drie weken, toch zes taallessen.
Waar ik wel ongelukkig van word, is dat het onderwijs zo slecht is geworden. Mijn zoon, nu 41 jaar oud, zat vroeger op een zwarte school. De insteek vanuit de school was altijd om iedereen op het HAVO te krijgen. Tien jaar later zag ik bij mijn dochter die naar dezelfde school ging dat de klassen veel groter en het niveau veel lager was geworden. En dat de school dan nu weer 20 jaar later als je van Marokkaanse achtergrond bent, nooit hoger inzet dan de MAVO. Het moet dan echt compleet uit jezelf komen, maar je wordt niet meer gepusht vanuit school.
Zelf kom ik uit de gouden generatie: studeren zonder lening en met een studiebeurs. Samen met mijn zus, wij zijn de eersten uit een familie van 32 kinderen, ging ik naar de universiteit. Ik mocht van mijn ouders naar de universiteit, maar niemand wist überhaupt waar dat was. Niemand in onze omgeving deed dat. Achteraf goed dat ik pas later ben gegaan, want ik had het waarschijnlijk niet gehaald. Ik was er nog niet klaar voor.’
Jij bent op je 22ste naar Rotterdam gekomen, hoe was het voor jou om als vrouw hier je leven op te bouwen?
‘Dat ging heel goed! Op hetzelfde moment (1978) kwamen ook veel Surinaamse vrouwen naar Nederland toe. Dat zijn vrouwen die juist gewend waren om voor zichzelf te zorgen. Zij passen bijvoorbeeld ook op elkaars kinderen. Mijn Hollandse omgeving zei: “Je moet thuisblijven, je moet voor je kinderen zorgen”. Maar mijn buurvrouwen zeiden juist: “Niks daarvan, je kunt gewoon gaan werken, wij passen wel op je kinderen”. Dat gaf mij de ruimte om te doen wat ik graag wilde doen. Deze dames gaven juist die push die iemand nodig heeft om te slagen.’
Denk je dat het hebben van zo’n omgeving veel invloed heeft gehad op jouw groei als persoon?
‘Ik denk dat rolmodellen altijd helpen. Het feit dat mijn Surinaamse buurvrouw riep “doe niet zo gek, tuurlijk kan je dat!” hielp mij ontzettend. Ervaringsdeskundigen die als gastsprekers in bijvoorbeeld een opvanghuis komen, zorgen dat de mensen die daar zitten zich gehoord voelen, zij heeft daar ook gezeten, ze weet waar ik vandaan kom. Vrouwen voelen zich gesteund door het verhaal.’
Hoe is het nu dan met de financiële mogelijkheden? Worden vrouwen genoeg ondersteund om financieel onafhankelijk te zijn?
‘De studielening moet er af. De kans dat je het als vrouw niet haalt is natuurlijk wel groter. Als je al een achterstand hebt en zo’n lening aan moet gaan met de kans dat je niet het salaris haalt dat je beloofd was, dan heb je een groot probleem. Het is heel goed dat dit nu weer teruggedraaid gaat worden.’
Wat zie jij nu als oplossing om dit wel succesvol te maken voor de vrouwen?
‘Nou, eigenlijk moeten we al van jongs af aan beginnen. Vanaf de basisschool tot aan de middelbare school moet veel geïnvesteerd worden in de kwaliteit van opleiding. Hier wordt de basis gelegd om succesvol een opleiding te voltooien. Ook moet er beter opgelet worden om tekenen van huiselijk geweld op te sporen en te stoppen. Onze regering moet meer vooruitkijken in plaats van altijd snelle oplossingen te zoeken. Heel veel problemen hadden we al lang kunnen zien aankomen.
Talent ontdekken is ook ontzettend belangrijk. Soms kan vijf minuten opletten in een kinderleven het verschil maken. Mijn zoon had ineens, toen hij 16 was, altijd problemen op school. Op een dag kwam een leraar naar mij toe en zei dat mijn zoon een wiskundig probleem kon oplossen, wat hij op die leeftijd niet hoorde te kunnen. De leraar had dit gemerkt. Mijn zoon is hiermee verder gegaan. Nu, jaren later, is hij Universitair Hoofddocent informatica in Utrecht.
Voor veel mensen met een buitenlandse afkomst is de trek naar de criminaliteit nog te groot. Omdat zij niet de overtuiging hebben dat ze kunnen slagen op de “normale” manier, proberen ze geld te verdienen op andere manieren. Zorg als stad ervoor dat iedereen dezelfde kansen krijgt om te slagen op schoolgebied.
De grootste investering in school moet gaan op de midden- en onderlaag. Het HBO en WO heeft minder hulp nodig dan die andere groepen. Ontdek je talent en gebruik dat. Haal alles eruit wat er in zit.’
Is er iets wat je wilt meegeven aan de studentes die een aanvraag indienen bij Tesselschade Rotterdam?
‘Het komt goed. Je moet doorzetten, het lijkt af en toe dat je het niet gaat halen, maar het komt goed! Vertrouw jezelf, wees een beetje lief voor jezelf. Als het niet in één keer gaat, doe het dan in twee of drie keer. Op een mensenleven is 2 jaar helemaal niets. Aan het einde van deze strijd staat een pot met goud!
Ik heb ook nog een hele goede Surinaamse uitdrukking van Jetty Mathurin, namelijk: Je diploma is je man. Die gaat voor je zorgen. Je moet niet vertrouwen op je man om geld te geven, een diploma is een veel betere manier.’
Deze quote vonden wij beiden supersterk en is echt passend voor de vrouwen in deze wereld. Na in dit gesprek nieuwe indrukken op te doen, interessante verhalen te horen en bovenal goede punten en tops, sluiten wij op een vrolijke manier af, terwijl Carrie nog de één na de ander gedag zegt die langs het terras loopt en haar groet. Een echte vrouw van deze stad, denken we dan.
Leon & Simone
